Sur Rituals in the Culture of Two Turkish Villages (Arkan and Kastan) in North Khorasan Province

Document Type : Original Article

Author

Assistant Professor of Persian Language and Literature Department. Faculty of Humanities, University of Bojnord , Bojnord, Iran

10.22077/jcrl.2022.5106.1026

Abstract

Customs are one of the specific cultural and social issues of any society which have always played an important role in popular culture. The rituals of some communities are so extensive and comprehensive, and are held in various ceremonies and on different occasions. The rituals show the culture and beliefs of the people of each nation. Since some of the Sur rituals in the villages of Arkan and Kastan in North Khorasan Province are unique, carry symbols, and ultimately bring empathy and cooperation to the people of these two regions, this descriptive-analytical research tried to study these rituals with the aim of getting acquainted with the popular culture of these two regions, and the way they have held some Sur rituals in the past and preserved their customs. Field research was used to collect materials, making an effort to preserve and record the ancient rituals and traditions of the Turkish-speaking people of the region. The results of this study show that, from the past to the present with the modernization and progress of life in various fields, Sur rituals have undergone changes and even in some cases have been forgotten among the people of Arkan and Kastan. However, some ceremonies are still held enthusiastically among the people of these two regions, and their citizens strive to preserve and perpetuate these rituals.

Keywords

Main Subjects


  • اذکایی، پرویز. (1374). جستاری چند در فرهنگ ایران. تهران: فکر روز.
  • ــــــــــــ . (۱۳۵۳). نوروز تاریخچه و مرجع‌شناسی. تهران: وزارت فرهنگ و هنر. مرکز مردم‌شناسی ایران.
  • آذری خاکستر، غلامرضا. (1388). «مراسم عروسی در بین کردهای لایین». تاریخ پژوهی. ش40-41. صص 163-169.
  • باطنی، محمدرضا. (1385). زبان و تفکّر (مجموعه مقالات زبان­شناسی). تهران: آگاه.
  • بشری، محمد و طاهری، طاهر. (1389). آیین­های گذر در گیلان (مراسم تولّد تا مرگ). دانشنامۀ فرهنگ و تمدن گیلان. رشت: فرهنگ ایلیا.
  • بهار، مهرداد. (1362). پژوهشی در اساطیر ایران. تهران: توس.
  • بیهقی، حسین‌علی. (1365). بررسی و پژوهش فرهنگ عامه ایران. مشهد: آستان قدس.
  • حقیق، فضل­الله. (۱۳۴۸). «آئین نوروزی و میرنوروزی». بررسی‌های تاریخی. ش۱۹. صص 303-325.
  • خلیقی، محمود. (1356). «فرهنگ عامه، خصوصیّات، کنش و نقش آن». فرهنگ و وحدت ملّی. ش 25-26. صص 23-27.
  • خیراندیش، سید مهدی. (1384). «فرهنگ‌عامه». حافظ. ش24. صص 1-2.
  • رجبی، محمود و همکاران. (1378). تاریخ تفکّر اجتماعی در اسلام. تهران: سمت.
  • رفیع­فر، جمال­الدین و کماللو، خدیجه. (1393). «بررسی آیین حنابندان از دیرباز تاکنون». فرهنگ و ادبیات عامه. ش4. صص 27 –
  • ریویر، کلود. (1379). درآمدی بر انسان­شناسی. ترجمۀ ناصر فکوهی. تهران: نی.
  • سیم­فروش، ناصر. (1390). «فواید ختنه نوزادی: مروری بر گذشته و امروز». طب سنتی اسلام و ایران. ش2. صص 123 -130.
  • شکورزاده، ابراهیم. (1363). عقاید و رسوم مردم خراسان. تهران: سروش.
  • شیخاوندی، داور. (1383). «مشارکت در سور و سوگ جمعی». رشد علوم اجتماعی. ش25. صص 4-9.
  • عابدی، زهرا و فیاضی، مریم سادات. (1393). «زبانشناسی فرهنگی با نگاهی به آیین ازدواج در دو منطقۀ تات­نشین رویین اسفراین و لویه رودبار». مجموعه مقالات سیزدهمین گردهمایی انجمن ترویج زبان و ادب فارسی. صص 4805- 4821.
  • ماحوزی، مهدی و علیمی، ماندانا. (1391). «آیین سور و سوگ در خمسۀ نظامی». زبان و ادبیات فارسی. ش 35. صص 217- 238.
  • ماسه، هانری. (1357). معتقدات و آداب ایرانی. ترجمۀ مهدی روشن‌ضمیر. تبریز: دانشگاه تبریز.
  • مالینوفسکی، برانیسلاف. (1384). نظریّۀ علمی دربارۀ فرهنگ. ترجمۀ عبدالحمید زرّین قلم. تهران: گام نو.
  • مرادخانی، صفیه و قبادی، پرستو. (1390). «آیین سوگواری در ایل کاکاوند». فرهنگ مردم ایران. ش 26. صص 93-120.
  • میرحیدری، مریم­السادات. (1396). «آیین چمر؛ آیینی به جای مانده از سوگ سیاوشان». فرهنگ مردم ایران. ش50-51. صص 99- 119.
  • میرنیا، سیّد علی. (1369). فرهنگ مردم ایران. تهران: پارسا.
  • الهامی، فاطمه و میرشکار، راضیه. (1389). «ارده­خوانی و کاربرد آن در آیین سوگواری سیستان». فرهنگ و ادبیات عامه. ش29. صص 1-23.
  • هدایت، صادق. (1379). فرهنگ عامیانه مردم ایران. تهران: چشمه.