قرآن کریم. (۱۳۶۸). ترجمه عبدالمحمد آیتی. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.
ابوزید، نصرحامد.) ۱۳۸۰(. معنای متن. ترجمهی مرتضی کریمی نیا. تهران: طرح نو.
افراسیابی، غلامرضا. (۱۳۷۲). سلطان العشاق. شیراز: دانشگاه شیراز.
ایزوتسو، توشیهیکو. (۱۳۷۴). خدا و انسان در قرآن. ترجمهی احمدآرام. تهران: فرهنگ.
برتون، آندره. (۱۹۹۳م/۱۴۰۲). سرگذشت سوررئالیسم. مترجم عبدالله کوثری. تهران: نی.
پورنامداریان، تقی. (۱۳۹۶). رمز و داستانهای رمزی درادب فارسی، چاپ نهم، تهران: علمی و فرهنگی.
تقوی کوتنایی، علیرضا. (۱۳۹۹). بررسی مقایسه ای نگرش هرمونتیکی عینالقضات همدانی و پل ریکور. دانشگاه مازندران: رسالهی مقطع دکتری ادبیات.
خرمشاهی، بهاءالدین. (1376). قرآنپژوهی. تهران: ناهید.
ساجدی، ابوالفضل. (۱۳۹۲). زبان قرآن. تهران: سمت.
ساقی، محمد. (۱۳۹۸). بررسی شیوههای تأثیرپذیری از قرآن و حدیث در آثار فارسی عینالقضات. دانشگاه نیشابور: پایاننامهی کارشناسی ارشد ادبیات فارسی.
سیدی، سیدحسین. (۱۴۰۱). نظریهی متن در تمدن اسلامی. مشهد: دانشگاه فردوسی.
شفیعی کدکنی، محمدرضا. (۱۳۹۲). زبان شعر در نثر صوفیه. تهران: سخن.
شمس قیس رازی. (۱۳۳۸). المعجم فی معاییر أشعار العجم، مصحح مدرس رضوی. تهران: کتابفروشی تهران.
شمیسا، سیروس. (۱۳۷۳). معانی. چاپ اول. تهران: میترا.
عباسی، اکرم. (۱۳۹۴). تحلیل توازنهای کلامی در تمهیدات عینالقضات همدانی. دانشگاه اصفهان: پایاننامهی کارشناسی ارشد زبان و ادبیات فارسی.
علویمقدم، مهیار. (۱۳۹۷). مطالعات ادبی هرمونتیک متن شناختی. تهران: سخن.
فراستخواه، مقصود. (۱۳۷۶). زبان قرآن. تهران: قلم.
فولادی، علیرضا. (۱۳۸۷). زبان عرفان. تهران: فراگفت.
کریمینیا، مرتضی. (۱۴۰۱). زبان قرآن تفسیر قرآن. مجموعه مقالات قرآنپژوهی غربیان. تهران: هرمس
مایل هروی، نجیب. (۱۳۷۴). خاصیت آینگی. تهران: نشر نی.
محبتی، مهدی. (۱۳۸۷). از معنا تا صورت. (دو جلد). تهران: سخن.
همدانی، عینالقضات. (۱۳۴۱). تمهیدات. تصحیح عفیف عسیران. تهران: دانشگاه تهران.
همدانی، عینالقضات. (۱۳۷۷). نامهها. ۳ ج. شرح و تصحیح: علی نقی منزوی و عفیف عسیران. تهران: اساطیر.