قرآن کریم. (ترجمۀ مهدی فولادوند).
آئینهوند، صادق. (1359). ادبیات انقلاب در شیعه. ج 1. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی
آئینهوند، صادق. (1362). ادبیات انقلاب در شیعه. ج 2. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی
آیتی، محمود. (1397). «ارزیابی سرودههای مذهبی شاعران برجستۀ شیعه در سده نهم هجری». عرفان اسلامی. س 14. ش 55. صص 175-191.
باباصفری علیاصغر و حیدری، بتول. (1392). «سیر تطور دهنامه و سینامهسرایی در شعر فارسی با تکیه بر تحلیل ساختاری و محتوایی». پژوهشنامه ادب غنایی دانشگاه سیستان و بلوچستان. س 11. ش 21. صص 25-48.
باقری، مهری. (1380). «دهنامهنویسی در ادب فارسی و دهنامۀ شاه شجاع» نشریه نامه انجمن. ش 3. صص 78- 89.
جعفریان، رسول. (1388). تاریخ تشیع در ایران از آغاز تا طلوع دولت صفوی. چاپ سوم. تهران: علم.
خانمحمدی، علیاکبر. (1378). «دهنامهسرایی یک نوع ناشناخته در زبان فارسی». گلچرخ. ش 21. اردیبهشت و خرداد. صص 17-20.
خراسانی، محبوبه و داوودی مقدم، فریده. (1390). «تحلیل دهنامههای ادبی از دیدگاه انواع ادبی». متنپژوهی، س 15. ش 50. صص 9-39.
ریاحی، محمدامین. (1378). کسایی مروزی: زندگی، اندیشه و شعر او. تهران: علمی.
شیخالرئیس کرمانی، محمد. (1388). شعر شیعی و شعرای شیعه در عصر اول عباسی. تهران: اطلاعات.
عباسیه کهن، سیدمحمد. (1372) «دهنامه سرایی در ادب فارسی و نگاهی به غزل- مثنوی». شعر. س 1. ش 1. صص 74- 78.
عوفی، محمد بن محمد. (1361). تذکره لباب الالباب به سعی و اهتمام ادوارد براون. تهران: فخررازی.
عیوضی، رشید. (1354). «دهنامهگویی در ادب فارسی و دهنامۀ حریری». نشریۀ دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تبریز. ش 116. صص 252-260.
غفورزاده، محمدجواد. (1393). خورشید کعبه. تهران: نشر جمهوری.
صفا، ذبیح الله. (1379). تاریخ ادبیات ایران. ج 3. تلخیص از محمد ترابی. تهران: فردوس.
صفا، ذبیح الله. (1373). تاریخ ادبیات در ایران. ج 3. مجلد اول. چاپ یازدهم. تهران: فردوس.
کاشی، حسن. (1388). دیوان حسن کاشی. به کوشش سید عباس رستاخیز. تهران: کتابخانه، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی.
مجذوب تبریزی، محمدبن محمدرضا. (1390). دیوان مجذوب تبریزی. تصحیح و مقدمه: سجاد رسولی نوده. تهران: اقبال.
مجذوب تبریزی، محمدبن محمدرضا. (1397). شاهراه نجات. مقدمه و تصحیح: مرتضی چرمگی عمرانی و بهناز بخشی. مشهد: آهنگ قلم.
میسری. (1366). دانشنامه در علم پزشکی: کهنترین مجموعه طبی به شعر فارسی از حکیم میسری پزشک قرن چهارم هجری؛ به اهتمام برات زنجانی. تهران: مؤسسه مطالعات اسلامی دانشگاه مکگیل.
)