استمرار دو آیین شاهنامه در میان فارسی زبانان افغانستان

نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکده زبان و ادبیات، دانشگاه یزد، یزد، ایران

2 استاد گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه یزد، یزد، ایران

10.22077/jcrl.2022.5107.1030

چکیده

     آیین‌ها کارهای نمادین، متعارف و مرسومی­ هستند که در جوامع انسانی برای بهره گرفتن از نیروهای فرا طبیعی انجام می‌شوند. در این مقاله به دو آیین که به نظر نگارنده از شاهنامۀ فردوسی به‌جای مانده است، پرداخته می­شود. یکی از این آیین‎ها، آیین« مَختهَ‌سرایی» زنان قوم هزاره است. آنچه میان «مخته‌سرایی» و سوگواری در شاهنامه پیوند ایجاد می‏کند تنها شکل و نحوۀ سوگواری‎ها نیست، بلکه باور به جاودانگی فرد کشته­شده، روحیۀ مبارزه‎طلبی وی در وقت زندگی‎اش، باور بازماندگان مقتول به اینکه فرد شهید، دفع شر کرده و نیکویی را می‎افزاید، بی‎گناه بودن فرد مقتول و حماسی و تراژیک بودن این سوگ‎سروده‎ها نیز پیوند مخته‎سرایی را با سوگ‎سرایی در شاهنامه استحکام می‎بخشد. موضوع دیگری که در این مقاله به آن پرداخته شده است، جهنده‎ای منسوب به حضرت علی (ع) است که هر سال در روز نوروز در زیارتگاه منسوب به حضرت علی (ع) واقع در ولایت بلخ افغانستان برافراشته می‎شود. در این تحقیق نشان داده شده است که این «جهنده» ربطی به حضرت علی (ع) نداشته و همان درفش کاویانی است که در شاهنامه از آن یاد شده است.

کلیدواژه‌ها

موضوعات


عنوان مقاله [English]

Continuation of Two Shahnameh Rituals Among Persian Speakers in Afghanistan

نویسندگان [English]

  • Hekmatullah Nazari 1
  • Mahdi Maleksabet 2
1 MA. student of Persian language and Literature Department , Language and Literature faculty, Yazd university
2 Professor in Persian Language and Literature, Yazd University. Yazd. Iran
چکیده [English]

Rituals are symbolic and common activities that are carried out in human societies to take advantage of supernatural forces. In this paper, two rites have been addressed, which seem to be rooted in Ferdowsi’s Shahnameh. One of them is singing “Makhta”. What creates a link between “Makhta” and mourning in Shahnameh is not only the way of mourning, but also the belief in the immortality of the person killed, his championship during life, and the belief that the martyr has defeated evil and increased goodness. The belief that the victim evil is innocent and the epic and tragic nature of  of these mourning poems also strengthen the connection between singing “Makhta” and mourning poems in Shahnameh. Another issue raised in this article is the Flag of Imam Ali (pbuh), which is raised every year on the day of Nowruz in the shrine ascribed to Imam Ali in Balkh province. The research shows that this “Flag” has nothing to do with Imam Ali and is the same Derafsh Kaviani (Flag of Lotus) mentioned in Shahnameh.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Shahnameh
  • Makhta
  • Derafsh Kaviani
  • Persian speakers of Afghanistan
  • Hazara people
  • انصاری، فاروق. (1396). «بررسی پدیدۀ نوروز در فرهنگ افغانستانی و ترکی». ادبیات معاصر. س2. ش8-9. صص 1-8.
  • بیوک‌زاده، صبا. (1393). «آیین‌های سوگواری در حماسه با تأکید بر سوگواری زنانۀ بر اساس شاهنامه». زن و فرهنگ. س6. ش21. صص 43- 61.
  • پولادی، حسن. (1381). هزاره‌ها. ترجمۀ علی عالمی کرمانی. کابل: عرفان.
  • خیام، عمر. (1393). نوروزنامه. کابل: آرمان‌شهر.
  • دهخدا، علی‎اکبر. (1377). لغت‎نامۀ دهخدا. تهران: روزنه.
  • سراج، منهاج. (1342). طبقات ناصری. به تصحیح عبدالحی حبیبی قندهاری. کابل: انجمن تاریخ افغانستان.
  • شریعتی، حفیظ. (1393). فرهنگ شفاهی مردم هزاره. کابل: امیری.
  • کزازی، میرجلال‌الدین. (1386). نامۀ باستان، تهران: سمت.
  • گردیزی، عبدالحی بن ضحاک. (1363). زین الاخبار. تهران: دنیای کتاب.
  • مظفری، ابوطالب. (1378). «مخته، دمیدن در اجاق‌های خاموش» مندرج در دانشنامۀ ادب فارسی در افغانستان. به سرپرستی حسن انوشه. تهران: وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی.