شعر رضوی از شاخه‌های شعر آیینی است که به دلیل پیوند عمیق روح و جان ایرانیان مسلمان با امام رضا(ع) اهمیت زیادی دارد. نشانه‌شناسی شعر آیینی-رضوی بر مبنای شناخت رمزگان‌های مختلف از اهداف این پژوهش است زیرا شاعران، معنا را از طریق نشانه‌ها و روابط حاکم میان آن‌ها به مخاطب منتقل می‌کنند.نوع نشانه‌های به‌کاررفته در شعر آیینی- رضوی به-گونه‌ای‌است که باعث انسجام ساختاری اثر و به وجود آوردن تصاویر شاعرانه می‌شود که همگی به طرف وحدت شعری حرکت‌کرده و شاعر می‌تواند به زیباترین شکل احساسات و تجربیات زیبای خود را به خوانندگان القا نماید.گردآوری اطلاعات به صورت کتابخانه‌ای، تحلیل داده‌ها کیفی و روش استدلالی از نوع استقرایی‌است. در بررسی اشعار آیینی- رضوی دهة 90 خورشیدی، دریافتیم شاعران برای نشان‌دادن احساس و عواطف خود از نشانه‌های زیباشناختی و عمدتاً قالب غزل بهره می-گیرند. در بررسی رمزگان مربوط به زمان و مکان مشخص می‌شود کاربرد زمان حال درآن‌ها بیشتر است. شاعران شعر آیینی- رضوی به وحدت موضوع در دو محور عمودی و افقی، بیان احساس عشق و ارادت امام رضا(ع) و کرامات ایشان و توصیف مکان‌های حقیقی پرداخته‌اند. وجود جمله‌های کوتاه و منادا در ابتدای جمله و افعال امر و نهی و همچنین وجهیت عاطفی باعث شده شاعران صمیمانه با امام رضا(ع) سخن بگویند. موضوع ضامن شدن امام رضا(ع) از آهو نشانه‌های روایی بسیار زیادی را آفریده است. برخی نشانه‌های به کار رفته در شعر رضوی معانی فراتر از سطح ارتباطی زبان دارند و می‌توان از سطح لایة سطحی به لایة پنهان و عمیقی رسید که در ژرف ساخت متن قرار دارند.